Hatice'nin kapısı çalar; gelen, komşusu ve tek arkadaşı Fikriye’dir. İki yaşlı kadının ritüeli başlar: Vefat eden eski tanıdıkları sayıp dökmek ve hayatta kalmış olmanın gizli gururunu yaşamak. Sohbet, ölen kocalarına gelir. Fikriye, vefat eden kocasının hatalarını anlatırken Hatice kendi kocasını adeta bir "aziz" gibi anlatır; onun hiç hata yapmadığını, mükemmel bir evlilik sürdürdüklerini iddia eder. Fikriye bu kusursuzluk masalından irrite olur ve "Hatasız kul olmaz derler ama seninki sanki hatasız dul!" diyerek Hatice ile dalga geçer. Bir süre sonra radyoda ki anonstan uzun zamandır şehirlerin de kendine kargocu süsü veren katilin ve bu katilin özellikle yaşlı kadınların evlerine girdiğini , onları soyduktan sonra bir de tecavüz ettiğini duyunca, bizimkiler de yarı korkulu yarı umutlu bekleyiş başlar. İkisinin de bu andan itibaren davranışları trajikomiktir...
