"Hakikat bedelsiz değildir!"

 

Günce, geçmişi hırsızlık ve dolandırıcılıkla şekillenmiş bir antikacının, kendi kurduğu yalanlarla yüzleşirken zihninin çözülüşünü anlatır.

Hamd, eski eşyaları uydurduğu hikâyelerle satar. Onun dünyasında gerçek değil, inandırıcılık önemlidir. Bir gün, Hallac-ı Mansur’un kayıp güncesini arayan gizemli bir adamla karşılaşır. Bu, Hamd için kaçırılmayacak bir fırsattır: Tarihsel bir figürün adını kullanarak sahte bir günce yazacak ve bunu satarak büyük bir kazanç elde edecektir.

Ancak yazmaya başladığında işler değişir. Günce, Hamd’ın kontrolünden çıkar; bastırdığı anılar, suçluluk duyguları ve parçalanmış kimliği metnin içine sızar. Sahte olanla gerçek, anlatanla anlatılan arasındaki sınırlar silinmeye başlar. Hamd, kendi sesiyle, aynalarla ve hayali figürlerle konuşurken, bir zamanlar başkalarını kandırmak için kullandığı “hakikat” fikri bu kez ona yönelir.

Hakikat, artık aydınlatıcı değil; tehditkâr bir güçtür.

Günce, bir inanç anlatısı değil; hakikat fikrinin bir insan zihninde nasıl tehlikeli bir yanılsamaya dönüşebileceğinin sahnedeki anatomisidir. Oyun, mutlaklık arzusunu, kimlik kaybını ve kontrol ihtiyacını sorgularken seyirciyi şu soruyla baş başa bırakır: Gerçek neye mal olur?